Zarodki przeznaczone do późniejszego wykorzystania, podobnie zresztą jak plemniki i komórki jajowe, poddawane są procesowi kriokonserwacji w ciekłym azocie. Jest to obecnie jedyna znana metoda umożliwiająca ich przeżycie.
W momencie kiedy transfer zarodków jest możliwy są one stopniowo ocieplane do temperatury naturalnie panującej w macicy kobiety i w większości przypadków odzyskują swoje funkcje życiowe i rozwojowe.
Współczesna embriologia zna kilka metod kriokonserwacji, z których rutynowo w codziennej praktyce stosowane są dwie: powolne mrożenie (slow freezing) oraz witryfikację, która polega na bardzo szybkim mrożeniu w bardzo małej objętości płynu. Wszystkie metody o udowodnionej skuteczności są stosowane w nOvum. Decyzja o zastosowaniu najlepszej możliwej opcji należy zawsze do biologa zajmującego się tą procedurą. Podobnie jak na każdym etapie leczenia nie ma jednej, najlepszej metody, która byłaby właściwa dla każdej pacjentki – dlatego tak jak lekarzowi w trakcie przygotowania do zabiegu tak i biologowi w kwestii wyboru metody kriokonserwacji należy po prostu zaufać.
W momencie kiedy próba uzyskania ciąży po transferze tzw świeżych zarodków nie powiedzie się para w kolejnych cyklach korzysta z zarodków poddanych kriokonserwacji. W tym celu Pacjentka umawia się na wizytę do lekarza prowadzącego bezpośrednio przed miesiączką lub 5. dnia cyklu. Podczas wizyty wykonywane jest USG narządu rodnego. Jeśli badanie nie wykazuje żadnych nieprawidłowości, rozpoczyna się przygotowanie do transferu.
U Pacjentki, która ma cykle owulacyjne, kolejne badanie (przy 28 dniowych cyklach) odbywa się w 11-12 dniu cyklu i ma na celu ocenę wzrostu pęcherzyka Graafa. Po osiągnięciu odpowiedniej wielkości pęcherzyka i grubości endometrium Pacjentka zostaje poinstruowana przez lekarza, którego dnia ma wykonać zastrzyk wywołujący owulację. Następna wizyta służy potwierdzeniu, że pęcherzyk pękł i nastąpiła owulacja. W ciągu 2-5 dni po owulacji, zależnie od stadium, w którym zarodki zostały poddane kriokonserwacji, nastąpi ich przygotowanie do transferu, a następnie transfer .
Od momentu owulacji Pacjentka przyjmuje leki wg schematów podobnych jak po punkcji jajników.
Jeśli Pacjentka ma cykle bezowulacyjne lub przygotowanie do transferu w cyklu owulacyjnym jest utrudnione, można przystąpić do transferu w cyklu w którym niekonieczny jest wzrost pęcherzyka, a odpowiednie przygotowanie endometrium uzyskuje się dzięki lekom hormonalnym. Przygotowanie rozpoczyna się od badania USG w 5. dniu cyklu, a przez kolejne dni Pacjentka przyjmuje przepisane przez lekarza tabletki, które powoduję przygotowanie endometrium na przyjęcie zarodka. W momencie potwierdzenia w obrazie USG odpowiednich parametrów endometrium, przygotowanie do transferu wygląda jak powyżej.
Jeśli kriotransfer następuje po okresie dłuższym niż 2 miesiące od punkcji jajników, to po miesiączce, w cyklu, w którym ma nastąpić podanie zarodków, należy wykonać bakteriologię czyli stopień czystości pochwy i posiew z kanału szyjki.
Po kriotransferze zalecany jest
- oszczędzający tryb życia,
- unikanie wysiłku fizycznego (zakaz sportów ekstremalnych),
- zakaz gorących kąpieli i korzystania z sauny,
- po 15 dniach od embriotransferu wykonanie testu ciążowego z porannego moczu
Prosimy o poinformowanie o wyniku leczenia. Można to zrobić wypełniając formularz: jestem w ciąży, lub nie jestem w ciąży.
Kriokonserwacja jest skuteczną procedurą dla kobiet starających się o ciążę. Jej efektywność mierzona zajściem w ciążę, jest taka jaką w naturze obserwujemy u kobiety około 30-35 roku życia.
Skuteczne stosowanie kriokonserwacji w dobrych ośrodkach leczenia niepłodności, powoduje zdecydowanie mniej obciążający dla pacjentki sposób uzyskania ciąży – nie ma konieczności powtórnej stymulacji i wykonywania punkcji. Wykorzystanie kriokonserwacji zarodków zmniejsza koszty całkowitego leczenia – czyli od momentu rozpoczęcia leczenia aż do uzyskania ciąży, czy też wszystkich oczekiwanych ciąż – w porównaniu do powtarzania całych kolejnych procedur.
Reasumując należy podkreślić, że efekty kriokonserwacji zależą od doświadczenia ośrodka i właściwie dobranej metody do przypadku danej pary (jakość zarodków, moment kriokonserwacji, wcześniejsze doświadczenia u danej pary itp.).
Jak pokazują corocznie publikowane raporty ESHRE, skuteczność kriokonserwacji różni się zdecydowanie między ośrodkami.
