dr Hanna Starosławska
Etap I - Stymulacja hormonalna
Stymulacja hormonalna ma na celu pobudzenie jajników do produkcji pęcherzyków jajnikowych zawierających komórki jajowe. Podczas jednego cyklu powstaje od kilku do kilkunastu takich pęcherzyków.
W większości przypadków w cyklu poprzedzającym rozpoczęcie procesu stymulacji jajników Pacjentka przyjmuje tabletki antykoncepcyjne. Ma to na celu wyciszenie pracy jajników i przeciwdziałanie tworzenia się torbieli jajników. Pod koniec tego cyklu, na wizycie lekarskiej połączonej z badaniem USG, zapada ostateczna decyzja co do rozpoczęcia i rodzaju stymulacji hormonalnej. W zależności od wieku Pacjentki, poziomu FSH i AMH w surowicy krwi oraz obrazu jajników w USG lekarz zaleci jeden z trzech schematów: protokół długi, krótki lub krótki z antagonistą. W przypadku wybrania długiego protokołu od 21. – 25. dnia cyklu (czyli tuż po skończeniu stosowania tabletek antykoncepcyjnych) Pacjentka zaczyna przyjmować analogi hormonu podwzgórzowego (gonadoliberyny), których działanie polega na zahamowaniu wydzielania hormonów FSH i LH przez przysadkę mózgową. W naturalnym cyklu hormony FSH i LH stymulują jajniki do wzrostu pęcherzyka Graafa (jajnikowego) i dojrzewania w nim komórki jajowej. W cyklu stymulowanym lekarz uzyskuje kontrolę nad ilością hormonów działających na jajniki właśnie „wyłączając” przysadkę i podając kontrolowaną ilość hormonów z zewnątrz. Stan zahamowania wydzielania przysadkowego potwierdzamy przez badanie poziomu hormonów LH i estradiolu we krwi oraz badanie USG. W protokole krótkim wyciszanie przysadki nie jest tak głębokie jak w długim. W protokole z antagonistą wyciszenie przysadki jest równie gruntowne jak w długim, można jednak je uzyskać dużo szybciej (natychmiast po podaniu antagonisty) niż w długim.
